Capybara - hoe ziet het grootste knaagdier ter wereld eruit?

De capybara is een zoogdier dat tot de orde der knaagdieren behoort - net als muizen, ratten, cavia's, chinchilla's of eekhoorns. In vergelijking met deze soorten zijn capybara's echter zeer grote dieren. Ze kunnen tot 65 kg wegen!

De eerste vermelding van deze dieren dateert uit de tweede helft van de 18e eeuw. Ze werden beschreven door de beroemde Zweedse natuuronderzoeker Carl von Linne. Interessant is dat hij ze in de familie van de varkens plaatste, zodat de capybara jarenlang tot de varkens werd gerekend. Om deze reden wordt het knaagdier ook vandaag de dag nog vaak als waterzwijn aangeduid. De naam "capybara" betekent in de Guarani-taal "grasetende creatuur".

Waar komen capybara's vandaan?

De waterzwijnen komen uit Zuid-Amerika. In de natuur leven ze voornamelijk in moerassen - in de evenaar- en moessonbossen van Colombia, Brazilië en Venezuela. Omdat ze zich gemakkelijk aan verschillende omstandigheden aanpassen, zijn ze ook in Argentinië of Uruguay te vinden. Ze kiezen gebieden in de buurt van water. Ze verblijven ook graag in menselijke nederzettingen, waar ze overvloedig voedsel vinden en minder bedreigd worden door roofdieren.

Capybara's worden niet massaal gefokt, hoewel er in Zuid-Amerika boerderijen met deze dieren zijn. Ze worden daar gefokt voor leer. Een nog zeldzamer fenomeen is de fokkerij van waterzwijnen als huisdieren. Deze exotische wezens zijn daarvoor vaak in dierentuinen te vinden.

Voeding en snacks voor kleine dieren

Hoe ziet een capybara eruit?

De waterzwijn komt in twee varianten voor - grote waterzwijn en kleine waterzwijn. Het verspreidingsgebied van de laatste soort is beperkt tot Panama en het noorden van Colombia. Daarom verwijst men, als men het over waterzwijnen heeft, meestal naar de in Zuid-Amerika voorkomende grote waterzwijn. Het is het grootste momenteel levende knaagdier. Het bereikt een lichaamsgewicht van tot 65 kg (de recordhouder weegt 91 kg!). Het is gemiddeld 120 cm lang en tot 65 cm hoog.

Waterzwijnen hebben een vrij solide lichaamsbouw, een groot hoofd (met ogen, neusgaten en kleine oren die zich bovenop het hoofd bevinden, wat het dier helpt bij het zwemmen), korte, krachtige poten (voor - vier en achter - drie vingers), die eindigen in klauwen, evenals een reststaart. De vingers van de waterzwijn zijn door een membraan verbonden - dit is een ander kenmerk dat de waterzwijn tot een geweldige zwemmer maakt.
Zoals alle knaagdieren heeft de waterzwijn sterke snijtanden die een leven lang groeien. Het is een dier dat goed kan zien, horen en ruiken. De huid van de waterzwijn is dun, bruin, bedekt met een zeldzame, ruwe vacht en heeft een roodbruin kleur op de rug en geelbruin op de buik. In tegenstelling tot andere knaagdieren bevinden zich in de huid van de waterzwijn zweetklieren. De mannetjes hebben geurklieren aan de snuit, waaruit tijdens de paartijd een gele, muskusachtige afscheiding komt (om de vrouwtjes aan te trekken).

Dat zou je ook kunnen interesseren: Welk dier zweet niet?

Wat eet een waterzwijn?

Waterzwijnen zijn herbivoren en zeer "selectieve" dieren - ze voeden zich voornamelijk met slechts enkele plantensoorten. Capybara's voeden zich voornamelijk met kustgrassen. Bovendien zijn ze coprofagen - sommige voedingsstoffen worden uit hun eigen uitwerpselen gehaald. Aangezien het voorkomt dat grote knaagdieren - op zoek naar voedsel - menselijke oogsten vernietigen, worden waterzwijnen in Zuid-Amerika als plagen beschouwd.

Wat voor leven leidt de waterzwijn?

Capybara's leven in de buurt van water. Zo kunnen ze zich in de hitte afkoelen, want een dunne vacht biedt hen geen voldoende bescherming tegen de zon. Tijdens het heetste deel van de dag verlaten waterzwijnen meestal het water niet, wat voor hen ook een perfect schuilplaats voor roofdieren is. Deze knaagdieren zijn geweldige zwemmers, en ze kunnen tot 5 minuten onder water blijven. Op het land komen waterzwijnen niet zo goed tot hun recht als in het water - ze lopen behoorlijk onhandig, graven geen holen en kunnen zich alleen in hoog gras verstoppen.

Capybara's zijn kuddedieren. Ze leven meestal in familiegroepen, bestaande uit een mannetje, meerdere vrouwtjes en jongen - in totaal ongeveer 10-30 dieren. In een noodsituatie, bijvoorbeeld tijdens een droogte, kunnen ze zich tot meerdere keren grotere kuddes verenigen. Capybara's communiceren met originele geluiden, die onderwerp zijn van wetenschappelijk onderzoek.

Hoe voortplantt de waterzwijn en hoe lang leeft hij?

Waterzwijnen bereiken de voortplantingsrijpheid op ongeveer 1,5 jaar. Ze kunnen het hele jaar door zich voortplanten. Het dier copuleert in het water. De dracht bij een waterzwijn duurt 5 maanden, en in een worp worden tot 7 jongen geboren (normaal gesproken 3-5). Ze blijven 2-4 maanden onder de hoede van de moeder, maar kunnen door alle vrouwtjes van de kudde worden gevoed. Aangezien de vrouwtjes geen nesten bouwen of hun jongen op een andere manier speciaal beschermen, vallen in de natuur de meeste van hen ten prooi aan roofdieren.

Een volwassen waterzwijn overleeft gemiddeld 4 jaar, hoewel het onder optimale omstandigheden tot 10 jaar oud kan worden. Knaagdieren lijden vaak aan een tekort aan vitamine C, zijn vatbaar voor talrijke infecties en zijn vooral een gemakkelijke prooi voor veel roofdieren (onder andere jaguars, anaconda's, adelaars). Wilde waterzwijnen worden ook vaak door mensen gedood.

Kan de waterzwijn tam gemaakt worden?

Waterzwijnen zijn zeer intelligente, sociale dieren. Ze zijn gemakkelijk tam te maken en kunnen zelfs leren eenvoudige commando's op te volgen. In tegenstelling tot veel andere exotische diersoorten is de fokkerij van waterzwijnen in Polen legaal. Helaas is het praktisch onmogelijk om ze thuis te houden. Waterzwijnen hebben veel ruimte nodig en hebben veel eisen waaraan moet worden voldaan om gezond en gelukkig te zijn.

Vooral deze dieren mogen niet alleen gefokt worden. Ze hebben hun kudde nodig, want eenzaamheid is voor hen een grote oorzaak van stress. Tijdens de zomer moeten ze een omheind gebied (minimaal 20 m2 per paar) hebben met constante toegang tot schaduw en een waterreservoir van minimaal 3 meter diep. Ze kunnen in de winter niet buiten blijven, omdat het te koud voor hen is.

De waterzwijnen moeten ook speciale voeding krijgen, die meestal niet in Poolse winkels verkrijgbaar is. Natuurlijke begrazing is te riskant, want waterzwijnen hebben een zeer gevoelig spijsverteringssysteem en kunnen gemakkelijk vergiftigd worden.

Een persoon die in staat is om de waterzwijnen geschikte omstandigheden te bieden en besluit ze te fokken, moet dieren uit een bepaalde legale bron selecteren. Het wordt niet aanbevolen om eerder in het wild levende knaagdieren tam te maken.

Anna Dobro
Milena Kostrubiec