Wolfskralle - wat is dat? Bij welke rassen komt het voor? Wat moet ertegen gedaan worden?

Een wolfskralle, ook wel sporn genoemd, is een extra teen die een overblijfsel is van hun voorouders. Het heeft bij honden geen functie en beïnvloedt, wanneer het wordt geknipt, normaal gesproken niet de normale functie. Bij de meeste showhonden wordt het als een defect beschouwd en daarom verwijderd.

Kralen zijn een natuurlijk onderdeel van de hondenpoot. Sommige ontwikkelen een extra kraal, de zogenaamde wolfskralle. Sommige huisdieren hebben ze niet, en anderen kunnen zelfs een dubbele kraal ontwikkelen. Momenteel heeft het geen praktische nut. De wolfskralle komt ook voor bij de kat en helpt hen bij het klimmen.

Wolfskralle - wat is dat?

We beginnen met de structuur van de hondenpoot. Het voorste ledemaat van de hond heeft vijf tenen, waarvan de hond bij het lopen vier opzet en één, zoals de menselijke duim, hoger ligt dan de andere aan de binnenkant. Het achterste ledemaat van de hond heeft vier vingers, waarop hij loopt. Hoewel bij sommige viervoeters een zogenaamde wolfskralle te zien is, die het eenvoudigst kan worden beschreven als een extra teen. Het bevindt zich boven de andere klauwen. Soms is het niet met het bot verbonden of ontbreekt het helemaal en neemt het dan de vorm aan van een aan de huid hangende kraal. Het kan zich aan één of aan beide achterledematen ontwikkelen. Het is ook bekend als sporn.

Waar komt de wolfskralle vandaan?

De wolfskralle is een overblijfsel van de voorouders van de viervoeters. Deskundigen leggen uit dat vroeger levende honden hun gewicht bij het lopen op de vijf tenen van hun achterpoten en de middenhandsbeenderen steunden. Dit was te wijten aan een andere manier van voortbewegen dan vroeger. Het lopen was meer gebaseerd op grote sprongen en klimmen dan op rennen. De wolfskralle werd daarom in verband gebracht met de noodzaak om verschillende obstakels te overwinnen. De in de loop der tijd veranderende manier van voortbewegen van honden heeft de ontwikkeling van de pootstructuur beïnvloed. Tegenwoordig hebben viervoeters een compactere poot en steunen ze hun lichaamsgewicht op de tenen. De wolfskralle is niet meer nodig. Het heeft tegenwoordig geen functie meer. Het stoort de hond niet, maar als het loshangt, kan het gemakkelijk scheuren. Een gescheurde wolfskralle is voor de hond een bron van ongemak, en om dit te voorkomen, besluiten sommige eigenaren om het te verwijderen.

Wolfskralle - bij welke rassen komt het voor?

De wolfskralle is een overblijfsel van de voorouders. Het is echter niet bij alle dieren aanwezig. De genen die bij de meeste honden verantwoordelijk zijn voor de ontwikkeling van de wolfskralle blijven inactief. Van tijd tot tijd "worden ze wakker", en dan wordt een puppy met een extra teen geboren. Deze situatie wordt atavisme genoemd. Onder de honden zijn er rassen (Franse herder Briard, Pyrenese berghond of Beauceron) die zelfs met een dubbele wolfskralle zijn uitgerust. Bij vertegenwoordigers van deze rassen is de aanwezigheid van een wolfskralle een voordeel, een gewenst en voorbeeldig kenmerk. Bij de meeste showhonden worden deze extra tenen echter als een nadeel beschouwd (bijvoorbeeld de wolfskralle bij de Yorkie).

Verwijdering van de wolfskralle

Een wolfskralle bij een hond wordt soms verwijderd als deze niet in het rasbeeld past. Meestal wordt een dergelijke ingreep bij viervoeters kort na de geboorte uitgevoerd. Het wordt dan onder lokale verdoving uitgevoerd. En waarom? Bij jonge honden die snel groeien, genezen de wonden beter. Door de overbodige teen op jonge leeftijd te verwijderen, worden mogelijke problemen voor de toekomst vermeden. Bij oudere honden vereist de verwijdering een operatie onder algehele narcose. Een goede gelegenheid om een wolfskralle kwijt te raken, is bijvoorbeeld de castratie. Het gelijktijdig uitvoeren van beide ingrepen is minder stressvol en belastend voor het dier en vermindert vooral de frequentie van de narcosen. Als de hond echter geen showhond is en de kraal hem geen problemen bezorgt en geen ongemak veroorzaakt, is het niet nodig om deze te verwijderen.

Waarom wordt de wolfskralle verwijderd? Zoals eerder vermeld, kan deze extra teen scheuren. Zelfs bij een eenvoudige wandeling of tijdens het spelen kan de hond dit gebied irriteren. Dit is niet alleen een bron van pijn voor hem, maar brengt ook een hoog infectierisico met zich mee. Letsels aan de wolfskralle vereisen de tussenkomst van een dierenarts, en frequente verwondingen zijn een reden voor amputatie. Een andere aandoening is een ingegroeide wolfskralle, die de hond ook veel pijn doet, infecties kan veroorzaken en zwellingen kan veroorzaken die de beweging bemoeilijken. Ook in dit geval is een bezoek aan een specialist essentieel.

Hoe verzorg je wolfskralen bij honden?

Als je een wolfskralle bij een hond laat, moet je deze goed verzorgen. De extra teen komt niet in contact met de grond en slijt daarom niet. Gevolg is dat deze ongecontroleerd groeit. Hoe verzorg je dus de wolfskralen van je hond? Ze moeten regelmatig worden bijgesneden. Als ze de juiste lengte hebben, kan de viervoeter zich niet verwonden, de verzorger kan zich tijdens het spelen niet verwonden en de klauwen kunnen zich niet in andere voorwerpen zoals kleding of dekens verstrikken. Voor het knippen van de wolfskralle worden speciale hondenklauwenschaar gebruikt. Je kunt hiervoor ook een specialist raadplegen. Bij jachthonden en viervoeters die deelnemen aan hondensporten, worden de extra tenen beveiligd. Dierenbezitters gebruiken hiervoor speciale verbanden of banden.

Zie hondenklauwenschaar

Wolfskralle bij een kat?

Hebben katten ook wolfskralen? Kattenklauwen bestaan uit het hoorndeel, dat door overlappende hoornlagen wordt gevormd, en het nagelvlees. Katten hebben, net als de meeste honden, vijf tenen aan de voorpoten en vier aan de achterpoten plus een extra teen, de wolfskralle. Bij katten is deze extra teen noodzakelijk, omdat deze het klimmen vergemakkelijkt. In tegenstelling tot honden kunnen ze hun klauwen echter verbergen. Ze zijn niet zichtbaar als ze deze niet gebruiken. De reden hiervoor zijn de spieren die de pezen spannen. Daarom moeten katten die niet naar buiten gaan en dus geen gelegenheid hebben om hun klauwen op natuurlijke wijze af te werpen, voorzichtig worden geknipt. Alle katten moeten ook de mogelijkheid hebben om hun klauwen aan een krabpaal te "scherpen". Het volledig verwijderen van de klauwen is echter verboden.

Olga Dąbska