Teken - wat u over hen moet weten
Lente, lente! Muggen en teken zijn echt blij
De temperaturen zijn al behoorlijk lentachtig, en dat betekent dat insecten tot leven komen. Inclusief teken en muggen. Met de stijgende temperatuur neemt ook de ontwikkelingssnelheid van vlooienlarven toe. Hoe kunt u zich beschermen tegen dierlijke parasieten?
In dit gedeelte zullen we ons concentreren op teken
Een beetje biologie
Teken zijn externe parasieten van zoogdieren, vogels en reptielen die over de hele wereld verspreid zijn. Over het algemeen kunnen teken worden ingedeeld in harde en zachte teken. Beide groepen zijn verantwoordelijk voor de verspreiding van ziekteverwekkers zoals bacteriën, protozoa en virussen.
Harde teek - dat is een hondentek, een weide teek, een gewone teek.
Er zijn drie ontwikkelingsstadia. De eerste zijn zespotige larven die zich na de eerste maaltijd van gewerveld bloed in achtpotige nimfen veranderen. Nimfen veranderen vervolgens in de laatste fase - een volwassen dier, dat ook acht poten heeft. Na een verdere voeding legt een volwassen vrouwtje duizenden eieren en sterft. Het mannetje sterft na de copulatie met het vrouwtje. Teken voeden zich in elke fase maar één keer. De gehele ontwikkelingscyclus hangt af van de omgevingstemperatuur en duurt één tot drie jaar. Veel vertegenwoordigers van de harde teken kunnen een ongunstige periode zonder voedsel overleven. Teken dringen niet alleen actief het lichaam van de gastheer binnen, maar scheiden ook een cementmiddel uit dat na het voeden oplost.
Harde teken hebben een vrij interessante techniek van "wachten" op een gastheer. Ze wachten op de top van een grasspriet. Ze voelen kooldioxide, warmte en beweging, wat hen aanzet om een bepaalde "wachthouding" aan te nemen. Wanneer de gastheer op afstand van de teek is, klimt de teek op zijn prooi en vindt een plek om te voeden. Deze manier van het vinden van een gastheer laat duidelijk zien dat teken niet op bomen wachten op hun prooi, maar integendeel op grassprieten.
De teek kan na afloop van het voeden tot 200 tot 600 keer zwaarder zijn dan de teek voor het voeden. Teken proberen zich zo aan hun omgeving aan te passen dat hun overlevings- en reproductiekansen zo goed mogelijk zijn. Sommige voeden zich in al hun ontwikkelingsstadia met een enkele gastheer. Anderen wisselen van gastheer nadat ze volwassen zijn geworden. Weer vinden ze drie gastheren en wisselen ze na elk ontwikkelingsstadium.
De levenscyclus van zachte teken bestaat ook uit het larvenstadium, dat zich voedt om zich in een nimf te veranderen. Maar nimfen kunnen meerdere keren (zelfs zeven keer) groeien en zich voeden totdat ze de juiste grootte bereiken en zich pas dan in een volwassen vorm veranderen. Dit betekent dat zachte teken meerdere keren voeden voordat ze de volwassen vorm bereiken. De vrouwtjes leggen kleine eieren tussen de maaltijden door. De levenscyclus van zachte teken is daarom duidelijk langer en duurt meerdere jaren. Bovendien kunnen deze teken vele jaren zonder voedsel overleven.
Zachte teken hechten zich alleen mechanisch aan de gastheer, en speciale structuren aan hun mondapparaat voorkomen een gemakkelijke verwijdering. Sommige zachte teken zoeken op lage planten naar een gastheer. Maar de overgrote meerderheid bevindt zich in nesten en holen. Kooldioxide, warmte en beweging stimuleren teken om een gastheer te zoeken. Het lichaam van zachte teken zet uit tijdens het voeden, maar groeit niet. Na het voeden zijn teken 5 tot 10 keer zwaarder dan daarvoor. Deze teken kunnen bij mensen ernstige, soms chronische jeuk veroorzaken en leiden tot anafylactische reacties.
Vector-overgedragen ziekten
Vector-overgedragen ziekten treffen vooral harde teken. Onder onze klimatologische omstandigheden zijn vier teken soorten die de volgende ziekten overdragen, het belangrijkst:
Ziekte: Anaplasmose
Overgedragen door: Ixodes ricinus–
Symptomen: Anorexie, lethargie, anemie en multiorgansymptomen. In afwezigheid van typische symptomen kan het moeilijk zijn om deze ziekte vast te stellen.
Ziekte: Babesiose
Overgedragen door: Dermatocentorreticulatus - weide teek en Rhipicephalussanguinatus - hondentek
Symptomen: Koorts, gewichtsverlies, anemie, flauwvallen, petechiën op de huid, algemene zwakte, vaak geelzucht.
Ziekte: Lyme-borreliose
Overgedragen door: Ixodes ricinus
Symptomen: Koorts, mankheid, algemene zwakte, nierschade.
Ziekte: TBE
Overgedragen door: Ixodes ricinus
Symptomen: Koorts, symptomen uit het zenuwstelsel die verergeren en tot de dood kunnen leiden.
Ziekte: Hepatozoonose
Overgedragen door: Rhipicephalussanguinatus - hondentek Symptomen: De ziekte treedt op nadat de teek door de hond is gegeten. Momenteel in Polen zeer zeldzaam. Algemene zwakte, immuunsuppressie, anemie, koorts.
Overgedragen door: Ixodes ricinus–
Symptomen: Anorexie, lethargie, anemie en multiorgansymptomen. In afwezigheid van typische symptomen kan het moeilijk zijn om deze ziekte vast te stellen.
Ziekte: Babesiose
Overgedragen door: Dermatocentorreticulatus - weide teek en Rhipicephalussanguinatus - hondentek
Symptomen: Koorts, gewichtsverlies, anemie, flauwvallen, petechiën op de huid, algemene zwakte, vaak geelzucht.
Ziekte: Lyme-borreliose
Overgedragen door: Ixodes ricinus
Symptomen: Koorts, mankheid, algemene zwakte, nierschade.
Ziekte: TBE
Overgedragen door: Ixodes ricinus
Symptomen: Koorts, symptomen uit het zenuwstelsel die verergeren en tot de dood kunnen leiden.
Ziekte: Hepatozoonose
Overgedragen door: Rhipicephalussanguinatus - hondentek Symptomen: De ziekte treedt op nadat de teek door de hond is gegeten. Momenteel in Polen zeer zeldzaam. Algemene zwakte, immuunsuppressie, anemie, koorts.
Al deze ziekten zijn moeilijk te behandelen, kunnen leiden tot de dood van het dier en vereisen vaak een zeer dure behandeling. Daarom geldt altijd: voorkomen is beter dan genezen. Momenteel zijn er geen maatregelen op de markt die teken volledig zouden elimineren. De maatregelen moeten daarom zo worden gekozen dat het risico wordt geminimaliseerd of de overdracht van de ziekteverwekker wordt voorkomen.
De teksten op de blog zijn geen medische adviezen en vervangen niet het bezoek aan de dierenarts.
Opmerkingen
geen mening
