Airedale Terrier – belangrijke informatie over het ras

De Airedale Terrier is een koppige, onafhankelijke hond, die echter goed kan worden opgevoed met de juiste training. Hij bindt zich sterk aan de leden van het menselijke gezin, ook al toont hij dit niet altijd. Hij heeft een sterk ontwikkeld jachtinstinct. Hij is zeer actief en heeft veel beweging nodig.

De Airedale Terrier werd oorspronkelijk als jachthond gebruikt. Vanwege zijn uitstekende zwemvaardigheden werd hij ingezet bij de otterjacht. Tijdens de oorlog werd hij gebruikt als sanitaire en communicatiedog. Tegenwoordig is hij een gezelschapshond en wordt hij vaak bij de politie en als blindengeleidehond ingezet.

Airedale Terrier - een korte geschiedenis van het ras

De Airedale Terrier is een ras dat in de tweede helft van de 19e eeuw is ontstaan. Men veronderstelt dat hij is voortgekomen uit een kruising tussen de inmiddels uitgestorven Black and Tan Terrier en de Otterhound. De naam van het ras is meerdere keren veranderd. Aanvankelijk heette het ras Waterside Terrier, daarna werd het omgedoopt tot Bingley Terrier, totdat het zijn huidige naam kreeg, die is afgeleid van de vallei van de rivier Aire die door de graafschap Yorkshire stroomt. Bij de FCI International Kennel Federation is de Airedale Terrier ingedeeld in groep III - Terriers en in sectie 1 - Grote en middelgrote terriers. Het ras kreeg standaardnummer 7.

Hoe ziet een Airedale Terrier eruit?

De Airedale Terrier is een middelgrote hond. Volwassen dieren bereiken: 56-59 cm hoogte en 17-22 kg (voor een teef), 58-61 cm hoogte en 18-24 kg (voor een reu). De Airedale Terrier heeft een vrij stevige lichaamsbouw - een korte en gespierde romp en een diepe borst. Hij heeft dikke, rechte poten, een lange hals en korte lenden. Zijn hoofd lijkt op een blok, de poten zijn licht getekend. De staart is lang, recht of licht gebogen, verticaal gedragen en hoog aangezet. De V-vormige oren vouwen licht over de schedel en zijn aan de zijkanten bevestigd. De Airedale Terrier heeft een halflange, stijve, ruwe, rechte, compacte en aanliggende vacht. De vacht kan ondergepigmenteerd zijn en een grijze of zwarte vacht hebben.

Airedale Terrier - Gedrag en karakter

Een hond van dit ras is geen goede keuze voor een eerste hond. Airedale Terriers tonen een grote onafhankelijkheid. Ze zijn behoorlijk koppig en intelligent. Ze leren snel, maar de training zelf, om effectief te zijn, vereist ervaring en geduld van de verzorger. Met de training van de hond moet zo vroeg mogelijk worden begonnen, met de nadruk op de effectieve terugroep. De Airedale Terrier heeft een sterk ontwikkeld jachtinstinct, zodat hij potentiële prooien kan achtervolgen. Daarom is het belangrijk dat hij leert terug te komen.

De Airedale Terrier is een goede waakhond en beschermer. Hij benadert vreemden met afstand en signaleert onmiddellijk wanneer er een vreemdeling in de buurt is. Airedale Terriers zijn zeer actieve honden. Ze passen niet goed bij mensen met een zittende levensstijl. Ze zijn zeer waterrijk. Ze zijn uitstekende zwemmers en kunnen leren duiken. Omdat ze een grote speeldrift, een speelse geest en veel energie hebben, zijn ze goed geschikt voor gezinnen met kinderen.

Airedale Terrier - Gezondheid en verzorging

De gemiddelde levensduur van de Airedale Terrier bedraagt 10-12 jaar. Zijn vacht biedt een zeer goede bescherming tegen lage temperaturen, terwijl hij hitte niet goed verdraagt. Bij warm weer is het beter om lange wandelingen met de hond te vermijden. De Airedale Terrier is over het algemeen gezond. Zoals elke hond kan hij ziek worden, en enkele van de meest voorkomende ziekten zijn heupdysplasie, navelbreuk, maagdilatatiesyndroom, aangeboren elleboogontwrichtingen en vervormende spondylitis.

De Airedale Terrier verliest niet veel van zijn vacht, maar deze moet regelmatig worden getrimd. Om uw hond een mooie coupe te geven, kunt u het beste naar een specialist gaan. De hondenkapper moet twee tot drie keer per jaar worden bezocht. Bovendien moet de hond regelmatig worden geborsteld - eenmaal per week is voldoende.

Airedale Terriers zijn grote eters, maar omdat ze zeer actief zijn, is er geen gevaar dat ze overgewicht krijgen. De voeding moet worden aangepast aan de beweging en de leeftijd van de viervoeter. Deze kan gebaseerd zijn op hoogwaardig voer. De eetlust van vertegenwoordigers van dit ras is moeilijk te controleren. Om deze reden kunnen ze tijdens wandelingen afval of kleine voorwerpen eten. Bij het uitlaten is het raadzaam om een speciale muilkorf te gebruiken die het moeilijk maakt om dingen in de mond te nemen.

Olga Dabska